قاصرم که بتوانم احساسم را دقیقا و به خوبی به قلم بیاورم...اما بسیار خوشحالم...
خوشحالم که تابلوی کودک درون من ماندگاریش به ۵ سال رسید...این وبلاگ٬ نم‌نم دارد بزرگ می‌شود...
برای ماندگاری این وبلاگ بسیار زحمت کشیدم...بسیار وقت گذاشتم...برای آبیاری و رشد ساقه‌اش از اشک مایه گذاشتم و چه چیزی از اشک گرانبهاتر...
از این ماندگاری احساس غرور می‌کنم...غروری زایدالوصف...به بهترین نحو توانستم سبک کوتاه‌نویسی و مینیمال‌نویسی را اعتلا بخشم و این شلاق خلاصه را در ذهن خوانندگانم جاودان سازم...


 
***


 
مطابق هر سال٬پنج وبلاگی که بیشتر از بقیه دوستشان داشتم را معرفی می‌کنم...در سالی که گذشت وبلاگها به طور کلی پیشرفت بهتر و مطالب باکیفیت‌تری داشتند و این انتخاب را سخت‌تر می‌کند...این پنج وبلاگ به این صورت می‌باشند:
۱ ـ متوتروکسات ۲ـ نیمه خالی لیوان ۳ـ PEARL  ـ۴ ـ تلخ٬مثل عسل ۵ ـ بامداد شب یلدا


***


خب...یک سال دیگر هم گذشت...دلم می‌خواهد نظرتان را در مورد پدر و نم‌نم بگویید...


 

نم‌نم عزیز تولدت مبارک...


 
پ.ن: اولین مطلب...تولد یکسالگی ٬ دو سالگی ٬ سه سالگی و چهارسالگی نم‌نم ...!