هنوز هم این فضا٬این کار و نوشتن برایم مهم و لذت‌بخش است...دیشب مدتی به این سالهایی که گذشت فکر کردم...به لحظاتی که مطلبی به ذهنم می‌آمد٬لحظاتی که مطلبی می‌نوشتم٬لحظاتی که نظرات را می‌خواندم یا می‌شنیدم...به روزها و وقایعی که مطالب در آن نوشته یا از آن ملهم می‌شدند...حس خاصی بود...
هنوز هم معتقدم٬مینیمال خاص من٬شلاق خلاصه٬بهترین و رندانه‌ترین سبک برای انتقال مفاهیم است...هنوز هم داستانهایی که نوشته‌ام را همچون فرزندی عزیز می‌دارم...هنوز هم برای نوشتن٬مسوولیتی بر دوشم احساس می‌نمایم...

پسر نازنینم یازده ساله شد...حس جالب٬عجب‌انگیز و خوشایندی است...خوشحالم...

نم‌نم عزیز٬تولدت مبارک...

پ.ن:اولین پست...