کاش هيچ‌وقت آن حقيقت تلخ و سنگين را نمی‌شنيدم و نمی‌فهميدم...کاش برايم تا ابد همواره پاک و مقدس باقی می‌ماندی...کاش تو٬برايم يادآور خاطرات خوش بودی...کاش واژه‌های مقدسم٬برايت ارزش داشت...کاش٬کاش٬کاش...خورد شدم٬سوختم٬شکستم٬گريستم...کاش٬کاش٬کاش....
لعنت به تو و اين حقيقت تلخ و سنگين...تا آخر عمرم هيچ‌گاه آن‌را فراموش نخواهم کرد...

پ.ن:به گريه‌ام نخند٬روزی تو هم عاشق می‌شوی٬آنگاه می‌بينی که عاشقی گريه دارد نه خنده...!